مرد و مه*       

مردی کنار پله
                کلیدی را می‌چرخاند
                                        در خاطره.
مه از شکاف در
                  سر
                   بیرون می‌آورد.

بازآمده‌ست و خانه
                       عمری‌ست
                                     بی‌بازگشت،
با نان و تکه ابری
                    در سفره.      

اول اردیبهشت ۱۳۶۶           

*مرد و مه از اشعار منتشر نشدهٔ بخش سوم خیابان بزرگ است.
خیابان بزرگ شعرهایی را در بر دارد که دنبالهٔ شعر ۵۷ است و مربوط به سال‌های ۵۸-۶۸ در سه بخش:
اول – شعرهای ۵۸-۶۱ که بسیاری از آن‌ها در نشریه‌های گوناگون همان ایام به چاپ رسیده است.
دوم- شعرهای ۶۱-۶۴ که بخشی سرودهٔ زندان است و بخشی شعرهای جنگ.
سوم- شعرهای ۶۵-۶۸.


منظومه

و چون نخستین سر
به خاک درغلتید
درید و درهم تابید رویای زمین
که گفتی اکنون در چرخ چشم‌های ناگاه
تعادل سیاره برهم خواهد خورد.
تو خانه را گم کردی
و سر نهادم من در کوچه‌های عالم تا پیدایت کنم.
خسوف دنیا در بیدار خواب خاموش
سری که می‌گردد دور زمین
و سرزمین‌ها یک‌یک اقمار خویش را می‌یابند.
و شهرها یک‌یک اقمار خویش را می‌یابند
و ماه کوچکی از انتهای هر بن بستی می‌آویزد.

کجاست خانه کجاست؟
که سایه‌ات را یک شب دیده‌ام
به روی ماهی افتاده است
و خانه‌ها هر یک سیاره‌ای با ماهی سرخ دورادورشان.

تو می‌روی و سری می‌آید
و غلت‌غلتان بر خط میان خیابان به دور چشم‌ها می‌گردد.
و حبه‌ی انگوری را بر می‌دارد میوه‌فروشی از روی طبق
و در دهان می‌اندازد.

صدا که حذف شده است از گلوی اجسام
درون چشمانت آرام آب می‌گردد
توی می‌روی و می‌آیم من
و عینکی جا به جا می‌شود.
مدادی از جیبی در می‌آید
و می‌نویسد خطی شکسته بر پیراهنی
که دیر گاهی آویخته ست از شاخه درختی.

میان ما اکنون تنها همین خیابان است
صف بلندی از مردها و زن‌های عریان
که کاغذی بر کف دارند
و یک نفر مُهری بر آن می‌کوبد.
و حلقه‌ی سرها که دسته جمعی در ابرها فرو رفته‌اند.

نگاه‌ها گم می‌شوند در خیابان
و ماه‌ها گم می‌شوند در سکوت خیابان
و خانه‌ها گم می‌شوند در بی‌وزنی سکوت خیابان
ستاره‌ای دنباله دار
و چشم‌هایی
که باز می‌تابند از گردونه‌ی غبار.